ฉันอายุจะสี่สิบแล้ว แต่ยังลองนู่นลองนี่กับชีวิตมากมายก่ายกอง บางครั้งก็เครียดคลั่ง บางครั้งก็เศร้า รังเกียจตัวเองอยากจมหายวับไปในพื้น ฉันเรียนจบปริญญาตรีสองแห่งมหิดลและจุฬา พยายามเรียนโทมาหลายแห่ง หลายแขนง เอ็มบีเอ มอกรุงเทพ วิทยาศาสตร์ชีวภาพที่มอสงขลานครินทร์ วิทยาศาตร์ทางทะเลที่จุฬา ตอนนี้เรียนวรรณกรรมอังกฤษที่เอแบค คราวนี้จบแน่ เพราะว่าตั้งใจว่าอย่างนั้น สิ่งที่ชอบที่สุดในชีวิต คือิสรภาพ อยากทำอะไรก็ได้ ชอบการเสี่ยงเล็กๆน้อยๆ เช่น ลองเอาตะปูกับคีมมางัดไอ้วัสดุดัดฟันนี้ออกเองซิ ดูว่าจะทำได้มั้ย ที่เสี่ยงคือฟันมึงอาจจะหักกลาง ก็หมอเกี่ยงกันไม่ยอมเอาออกให้นี่หว่า ตอนนั้นไปเรียนที่ใต้ หมอบอกทำที่กรุงเทพต้องไปเอาออกที่กรุงเทพ แต่หนูก็ทำเองได้ในที่สุด ความเสี่ยงอีกเรื่องคือไปสวิสเซอแลนด์คนเดียวเพราะมีคนขอแต่งงาน สรุปว่าคนคนนี้บ้า ตื่นเต้นตรงที่คิดตลอดเวลาว่ามึงจะทำยังไงให้กลับมาบ้านได้อย่างปลอดภัยไม่โดนไอ้นี่ฆ่า แล้วชั้นก็รอดมาได้นี่ไง เกลียดที่สุดเวลาที่ตัวเองนอนไม่หลับ มีความสุขที่สุดเวลาที่หลับสนิทไร้กังวล เกลียดตัวเอง ที่ชอบโทษตัวเอง ไม่ค่อยโทษคนอื่นเลยโดยเฉพาะพ่อแม่น้องๆและแฟน จะบอกตัวเองว่าสงสัยมึงยังดีไม่พอมั้ง นี่ทำธีสิสเรื่องนี้เสร็จว่าจะไปปฏิบัติธรรม อย่างน้อยอาทิตย์นึง หรือไม่ก็เดือนนึงไปเลย บวชโกนหัวเป๋งเหม่งไปเลยได้ยิ่งดี อยากตั้งสติ ชีวิตมันซับซ้อนเกินไปแล้ว เธอว่ามั้ย?